The study examines the role of social media in the search for missing persons during the full-scale war in Ukraine, highlighting its multifaceted functions in operational coordination, documentation, and memorialization. It focuses on the initial weeks of the conflict when official mechanisms for registration and search were partially paralyzed or inaccessible, and social platforms emerged as primary channels for rapid information exchange. Social media facilitated real-time reporting of disappearances, enabling families, volunteers, and civic organizations to synchronize their efforts and create decentralized digital networks for identifying missing individuals. The analysis demonstrates how social media platforms served as dynamic repositories of information, where posts documenting personal data, photographs, and circumstances of disappearance contributed to the formation of digital archives with long-term relevance.
The study further examines the documentary and identification functions of social media, using the cases of Mariupol and Bucha as illustrative examples. These cases highlight the critical evidentiary and memorial significance of social media, demonstrating that platforms can serve as indirect identification tools when traditional procedures are unavailable or delayed. The research also examines the risks tied to public search activities, particularly regarding military personnel, where the excessive dissemination of sensitive information can compromise operational security. The study underscores the importance of media literacy, coordination with official institutions, and strategic communication to balance humanitarian objectives with safety concerns. Overall, the article presents the first systematic scholarly analysis of social media as a tool for searching for missing persons in wartime, highlighting its dual role in enabling immediate humanitarian responses and creating long-term digital archives for legal, memorial, and analytical purposes.

Artykuł analizuje rolę mediów społecznościowych w poszukiwaniu osób zaginionych podczas pełnoskalowej wojny na Ukrainie, uwydatniając ich wieloaspektowe funkcje w zakresie koordynacji operacyjnej, dokumentacji oraz upamiętnienia. Treści koncentrują się na początkowych tygodniach konfliktu, kiedy oficjalne mechanizmy rejestracji i poszukiwań były częściowo sparaliżowane lub niedostępne, a platformy społecznościowe stały się głównymi kanałami szybkiej wymiany informacji. Media społecznościowe umożliwiały natychmiastowe zgłaszanie przypadków zaginięć, pozwalając rodzinom, wolontariuszom oraz organizacjom obywatelskim synchronizować działania i tworzyć zdecentralizowane sieci cyfrowe w celu identyfikacji osób zaginionych. Analiza wykazuje, że platformy społecznościowe funkcjonowały jako dynamiczne repozytoria informacji, w których posty dokumentujące dane osobowe, fotografie i okoliczności zaginięcia przyczyniały się do powstania archiwów cyfrowych o długoterminowym znaczeniu. Artykuł dodatkowo analizuje funkcję dokumentacyjną i identyfikacyjną mediów społecznościowych, wykorzystując przypadki Mariupola i Buczy jako przykłady ilustracyjne. Przykłady te podkreślają istotne znaczenie dowodowe i upamiętniające mediów społecznościowych, wykazując, że platformy mogą służyć jako pośrednie narzędzia identyfikacji w sytuacjach, gdy tradycyjne procedury są niedostępne lub opóźnione. Artykuł porusza również zagrożenia związane z publicznymi działaniami poszukiwawczymi, szczególnie w odniesieniu do personelu wojskowego, w przypadku których nadmierne rozpowszechnianie wrażliwych informacji może zagrozić bezpieczeństwu operacyjnemu. Podkreślono konieczność kompetencji medialnych, koordynacji z instytucjami państwowymi oraz strategicznej komunikacji w celu pogodzenia celów humanitarnych z wymogami bezpieczeństwa. W rezultacie artykuł przedstawia pierwszą systematyczną analizę naukową mediów społecznościowych jako narzędzia poszukiwania osób zaginionych w warunkach wojny, ukazując ich podwójną rolę w umożliwianiu natychmiastowej reakcji humanitarnej oraz tworzeniu długoterminowych archiwów cyfrowych o znaczeniu prawnym, upamiętniającym i analitycznym.