Artykuł podejmuje analizę systemu reagowania państwa na zaginięcia osób w Polsce z perspektywy efektywności administracyjnej oraz spójności normatywnej. Punktem wyjścia jest problem badawczy dotyczący wpływu rozproszenia kompetencji instytucjonalnych oraz braku kompleksowej regulacji ustawowej na skuteczność działań poszukiwawczych i poziom ochrony praw jednostki. Celem opracowania jest ocena obowiązującego modelu prawno-instytucjonalnego oraz identyfikacja luk systemowych ograniczających sprawność i jednolitość reakcji państwa.
W badaniu zastosowano metodę dogmatyczno-prawną, analizę instytucjonalną oraz elementy analizy funkcjonalnej, odwołując się do literatury przedmiotu, raportów eksperckich oraz wybranych badań międzynarodowych dotyczących koordynacji międzyinstytucjonalnej w sprawach zaginięć. Przeprowadzona analiza wskazuje, że brak ustawowej definicji zaginięcia, niejednoznaczne określenie organu koordynującego oraz fragmentaryczne regulacje w zakresie wymiany informacji prowadzą do niejednorodności praktyk operacyjnych, opóźnień decyzyjnych oraz powstawania tzw. luk odpowiedzialności.
W konkluzji autor formułuje postulaty de lege ferenda obejmujące w szczególności potrzebę uchwalenia ustawy ramowej regulującej procedury poszukiwań osób zaginionych, ustawowe wyznaczenie organu koordynującego oraz wprowadzenie obligatoryjnych mechanizmów współpracy i wymiany danych między podmiotami publicznymi. Wzmocnienie normatywnych podstaw działania systemu stanowi warunek podniesienia efektywności reakcji państwa oraz zapewnienia realizacji konstytucyjnych obowiązków w zakresie ochrony życia, zdrowia i bezpieczeństwa jednostki.

The article analyses the Polish state response system to missing persons from the perspective of administrative effectiveness and normative coherence. The central research problem concerns the impact of fragmented institutional competences and the absence of comprehensive statutory regulation on the effectiveness of search operations and the protection of individual rights. The aim of the study is to assess the existing legal and institutional model and to identify systemic deficiencies limiting the uniformity and efficiency of state action.
The research is based on the dogmatic-legal method, institutional analysis and elements of functional analysis, drawing upon academic literature, expert reports and selected international studies on inter-agency cooperation in missing persons investigations. The findings demonstrate that the lack of a statutory definition of a missing person, the absence of a clearly designated coordinating authority and fragmented rules on data exchange result in inconsistent operational practices, delayed responses and accountability gaps.
The article concludes with de lege ferenda proposals, including the adoption of a framework statute on missing persons searches, the statutory designation of a central coordinating authority and the establishment of mandatory inter-institutional cooperation mechanisms. Strengthening the normative foundations of the system is presented as a prerequisite for enhancing operational effectiveness and fulfilling the constitutional duty of the state to protect life, health and personal security.