Niniejszy artykuł stanowi analizę porównawczą mechanizmów instytucjonalnego zarządzania zjawiskiem zaginięć osób w Hiszpanii i Meksyku. Autor poddaje krytycznej refleksji rzetelność państwowych systemów ewidencji, wskazując na procesy „statystycznego wymazywania” ofiar oraz tworzenia stref systemowej niewidzialności. W kontekście Hiszpanii omówiono paradygmat wysokiej skuteczności systemu PDyRH, konfrontując go z fenomenem „nekrogranic” (necrofronteras), gdzie zaniechania proceduralne i brak integracji baz DNA czynią zaginionych migrantów podmiotami pozaustrojowymi. Analiza przypadku meksykańskiego ogniskuje się wokół kryzysu zaufania wywołanego przez Estrategia Nacional de Búsqueda Generalizada – strategię interpretowaną jako polityczne narzędzie redukcji skali problemu poprzez manipulację rejestrami. Artykuł dowodzi, że w obu systemach, mimo odmiennych uwarunkowań politycznych, dochodzi do dehumanizacji ofiar poprzez ich sprowadzanie do ról biurokratycznych lub statystycznych. Praca konkluduje, iż skuteczna walka ze zjawiskiem zaginięć wymaga przejścia od optymalizacji technokratycznej ku pełnej transparentności i uznaniu podmiotowości osób zaginionych, niezależnie od ich statusu prawnego czy narodowości.

This article presents a comparative analysis of the institutional management mechanisms regarding the phenomenon of missing persons in Spain and Mexico. The author offers a critical reflection on the reliability of state record-keeping systems, highlighting processes of the “statistical erasure” of victims and the creation of zones of systemic invisibility. In the Spanish context, the paradigm of the PDyRH system’s high efficiency is discussed and confronted with the phenomenon of “necrofrontiers” (necrofronteras), where procedural omissions and the lack of DNA database integration render missing migrants extra-systemic entities. The analysis of the Mexican case focuses on the crisis of trust triggered by the Estrategia Nacional de Búsqueda Generalizada – a strategy interpreted as a political tool for reducing the scale of the problem through register manipulation. The article argues that in both systems, despite differing political conditions, the dehumanization of victims occurs by reducing them to bureaucratic or statistical roles. The study concludes that an effective struggle against the phenomenon of disappearances requires a transition from technocratic optimization toward full transparency and the recognition of the subjectivity of missing persons, regardless of their legal status or nationality.