Artykuł podejmuje teoretyczną analizę medialnej konstrukcji ofiar zaginięć w ujęciu kryminologii krytycznej i wiktymologii. Zaginięcie zostaje ujęte jako zdarzenie graniczne, którego istotą jest niepewność oraz zawieszenie statusu ofiary. W warunkach kultury medialnej to media współkształtują społeczną interpretację zaginięcia poprzez selekcję przypadków, personalizację, framing i emocjonalizację przekazu. Mechanizmy te prowadzą do hierarchizacji widoczności, utrwalania wzorca „ofiary idealnej” i ryzyka wtórnej wiktymizacji osoby zaginionej i jej najbliższego otoczenia.
Analiza wskazuje na strukturalny charakter tych procesów oraz ich konsekwencje w postaci nierówności wiktymologicznej i presji instytucjonalnej. Artykuł postuluje konceptualne wyodrębnienie interdyscyplinarnej subdyscypliny jako obszaru badań nad etiologią zaginięć, reakcją instytucjonalną, narracją medialną oraz społecznymi konsekwencjami nieobecności.

This article presents a theoretical analysis of the media construction of victims of disappearances from the perspective of critical criminology and victimology. Disappearance is treated as a borderline event, the essence of which is uncertainty and the suspension of the victim’s status. In the context of media culture, it is the media that shape the social interpretation of disappearances through the selection of cases, personalisation, framing and emotionalisation of the message. These mechanisms lead to the hierarchisation of visibility, the perpetuation of the ‘ideal victim’ model and the risk of secondary victimisation of the missing person and their immediate environment.
The analysis points to the structural nature of these processes and their consequences in the form of victimological inequality and institutional pressure. The article proposes the conceptual separation of an interdisciplinary subdiscipline as an area of research on the aetiology of disappearances, institutional response, media narrative and the social consequences of absence.