Zawracanie przy nadawanych sygnałach w kształcie zielonej strzałki w lewo przez sygnalizatory S-2 i S-3
Wybierz format
RIS BIB ENDNOTEData publikacji: 19.12.2025
Paragraf na Drodze, 2025, 2/2025, s. 7-21
https://doi.org/10.4467/15053520PnD.25.006.22997Autorzy
Zawracanie przy nadawanych sygnałach w kształcie zielonej strzałki w lewo przez sygnalizatory S-2 i S-3
Przedmiotem artykułu jest znaczenie sygnału czerwonego wraz z sygnałem w kształcie zielonej strzałki w lewo, nadawanego przez sygnalizator S-2 oraz znaczenie sygnalizatora kierunkowego S-3, dopuszczającego skręcanie w kierunku wskazanym strzałką. Jego celem jest ustalenie, w drodze analizy aktów prawnych i wypowiedzi w literaturze, dopuszczalności wykonania manewru zawracania oraz obowiązków ciążących na kierujących pojazdem skręcających lub zawracających. Dopuszczalne jest zawracanie, jeżeli jest nadawany przez sygnalizator S-2 sygnał czerwony wraz z sygnałem w kształcie zielonej strzałki w lewo pod warunkiem: 1) zatrzymania się przed sygnalizatorem i niedoprowadzenia do utrudnienia ruchu innym jego uczestnikom; 2) wykonania go z lewego skrajnego pasa ruchu; 3) braku zakazu tego manewru znakiem B-23 „zakaz zawracania”. Jego dopuszczalność wynika wprost z § 96 ust. 2 rozporządzenia w sprawie znaków i sygnałów drogowych. Ze względu na brak takiej regulacji co do sygnalizatora kierunkowego S-3 jest to niedopuszczalne. Sygnał w kształcie zielonej strzałki nadawany zarówno przez sygnalizator S-2, jak i S-3 zezwala na wjazd za sygnalizator, a z uwagi na to, że w przypadku pierwszego sygnalizatora strumienie ruchu mogą być kolizyjne, skręcający obowiązany jest stosować się do zasad przejazdu przez skrzyżowanie określonych w prawie o ruchu drogowym. Nie dotyczy to jednak sytuacji, gdy strumienie ruchu są bezkolizyjne. Obowiązek ten nie ciąży także na kierującym pojazdem skręcającym przy sygnale w kształcie zielonej strzałki wyświetlanym na sygnalizatorze S-3, gdyż wówczas nie występuje kolizja z innymi uczestnikami ruchu.
1. Wyrok SN z dnia 2 grudnia 1963 r., IV K 131/63. W: R.A. Stefański, Prawo o ruchu drogowym z orzecznictwem Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 1993, s. 26.
2. Wyrok SN z dnia 5 października 1964 r., IV K 249/64, OSNKW 1965, nr 6, poz. 67.
3. Wyrok SN z dnia 9 stycznia 1976 r., IV KR 291/75, niepubl.
1. Konwencja o znakach i sygnałach drogowych, sporządzona w Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r. (Dz. U. z 1988, nr 5, poz. 42).
2. Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 r., poz. 320 ze zm.).
3. Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1251).
4. Rozporządzenie Ministrów Komunikacji i Spraw Wewnętrznych z dnia 10 lipca 1959 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z 1959r., nr 43, poz. 271 ze zm.).
5. Rozporządzenie Ministrów Komunikacji i Spraw Wewnętrznych z dnia 1 października 1962 r. w sprawie ruchu na drogach publicznych (Dz. U. z 1962r., nr 61, poz. 295 ze zm.)
6. Rozporządzenie Ministrów Komunikacji i Spraw Wewnętrznych z dnia 20 lipca 1968 r. w sprawie ruchu na drogach publicznych (Dz. U. z 1968 r., nr 27, poz. 183 ze zm.).
7. Rozporządzenie Ministrów Komunikacji i Spraw Wewnętrznych z dnia 9 sierpnia 1983 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z 1983 r., nr 50, poz. 224 ze zm.).
8. Rozporządzenie Ministrów Transportu i Gospodarki Morskiej oraz Spraw Wewnętrznych z dnia 11 stycznia 1993 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z 1993 r., nr 32, poz. 145 ze zm.).
9. Rozporządzenie Ministrów Transportu i Gospodarki Morskiej oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z 1999 r., nr 58, poz. 622 ze zm.).
10. Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z 2002 r., nr 170 poz. 1393 ze zm.).
11. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2019 r., poz. 2311 ze zm.).
1. Bąk, R. (2013). Dylematy stosowania zielonej strzałki. Transport Miejski i Regionalny, (8).
2. Iwanowicz, D., Hasiewicz, J. (2023). Dylematy interpretacyjne stosowania sygnałów drogowych ze szczególnym uwzględnieniem sygnalizatora S-2 w „bezpiecznym” zarządzaniu ruchem drogowym. Część I/III. Paragraf na Drodze, (3).
3. Kociemba, D. (2020). Ignorantia iuris w prawie drogowym – wyniki badań ankietowych przeprowadzonych wśród kierowców. Zarządzanie Innowacyjne w Gospodarce i Biznesie, (1).
4. Kulasek, R. (2018). Ocena sygnalizacji świetlnych w Bydgoszczy pod kątem dostosowania do obowiązujących przepisów. Autobusy, (6).
5. Morawski, L. (2014). Wstęp do prawoznawstwa. Towarzystwo Naukowe Organizacji i Kierownictwa „Dom Organizatora”.
6. Stefański, R.A. (1993). Prawo o ruchu drogowym z orzecznictwem Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wydawnictwo Prawnicze.
7. Stefański, R.A. (1994). Nowe znaki i sygnały drogowe. Przepisy. Wzory. Komentarz. System punktowy sprawdzania kwalifikacji kierowców. Wydawnictwo Bellona.
8. Stefański, R.A. (2024). Prawo o ruchu drogowym. Komentarz. Wolters Kluwer.
9. Wicher, J. (2004). Bezpieczeństwo samochodów i ruchu drogowego. Wydawnictwa Komunikacji i Łączności.
Informacje: Paragraf na Drodze, 2025, 2/2025, s. 7-21
Typ artykułu: Oryginalny artykuł naukowy
Tytuły:
Uczelnia Łazarskiego w Warszawie
Publikacja: 19.12.2025
Otrzymano: 02.10.2025
Zaakceptowano: 09.10.2025
Status artykułu: Otwarte
Licencja: CC BY
Udział procentowy autorów:
Informacje o autorze:
Korekty artykułu:
-Języki publikacji:
PolskiLiczba wyświetleń: 140
Liczba pobrań: 69