Zasady przygotowania tekstów do druku

Format

Pliki z artykułami przesyłane do redakcji powinny być przygotowane w programie Microsoft Office Word (z rozszerzeniem .doc lub .docx).

Prosimy o stosowanie następujących wytycznych:

• czcionka Times New Roman, 12 pkt (tekst główny), 10 pkt (przypisy);
• interlinia 1,5 pkt;
• marginesy standardowe, 2,5 cm;
• numerowanie stron w prawym dolnym rogu;
• wyrównanie tekstu: wyśrodkowane nazwisko autora, afiliacja (w nawiasie okrągłym), nr ORCID, tytuł artykułu; justowanie z obu stron tekstu głównego; śródtytuły wyrównanie do lewej;
• akapity: pierwszy w tekście głównym bez wcięcia, kolejne z wcięciem;
• wyłączona opcja dzielenia wyrazów;

Prosimy ograniczyć użycie wyróżnień takich, jak: czcionka półgruba, gruba, podkreślenia, skład rozstrzelony itp.

Język tekstu
Teksty należy zgłaszać w językach: polskim, angielskim, francuskim, niemieckim, rosyjskim. Warunkowo dopuszcza się teksty w innych językach europejskich.

Informacja o autorze
Informacja o autorze artykułu powinna zawierać:

• imię i nazwisko autora;
• afiliację (nawa instytucji, w której autor jest zatrudniony);
• adres e-mail autora;
• identyfikator ORCID autora (jeśli posiada).

Informacje o autorze należy zamieszczać w nagłówku pierwszej strony artykułu.

W przypadku, gdy artykuł jest pracą wspólną kilku autorów, do celów korespondencji należy podać adres e-mail jednego z autorów.

W odniesieniu do  autorów, których udział w przygotowaniu artykułu był znikomy, należy ich wkład zaznaczyć w ramach przypisu dolnego w tekście.

Tytuł artykułu
Tytuł artykułu powinien zawierać maksymalnie 12 słów. Redakcja może się zwrócić do autora artykułu z prośbą o zmodyfikowanie lub skrócenie jego tytułu.

Zarys treści artykułu (abstrakt) i słowa kluczowe

• Zarys treści powinien zawierać podstawowe informacje dotyczące przedmiotu rozważań autora (3-4 zdania).
  
• Artykuł powinien zawierać do 5-6 słów kluczowych, które odnoszą się do głównych zagadnień poruszonych w opracowaniu.
• Zarys treści i słowa kluczowe należy przygotować i dołączyć do tekstu w języku polskim i angielskim.
• Redakcja zastrzega sobie prawo do weryfikacji słów kluczowych, uzupełnienia ich w celu zapewnienia spójności i trafniejszego pozycjonowania opracowania.

Streszczenie artykułu

Autor tekstu powinien przygotować i dołączyć do niego streszczenie w języku polskim (do 1200 znaków ze spacjami) oraz jego tłumaczenie w języku angielskim (wraz z tytułem artykułu).

Streszczenie powinno zawierać:

• cel artykułu;
• opis wykorzystanej metodyki badawczej;
• główne wyniki badań;
• wnioski z analiz.

Przypisy w tekście głównym i w edycjach źródłowych

Przypisy w artykułach monograficznych oraz w części zawierającej analizę źródłoznawczą edycji, należy oznaczać liczbami arabskimi, umieszczając je u dołu strony pod separatorem, z wcięciem przy wierszu z numerem przypisu.

W przypadku, gdy w przypisie autor umieszcza kilka publikacji, należy je cytować w kolejności chronologicznej wydania i oddzielać średnikami. W przypadku publikacji obcych nie stosujemy transliteracji, ale stosowne dla danego języka alfabet i zwyczaje ortograficzne (np. zasady użycia wielkich i małych liter).

Podstawowy schemat opisu bibliograficznego w przypisach to:

• w przypadku monografii: inicjał imienia, nazwisko, tytuł (kursywa), miejsce i data wydania (wszystko oddzielone przecinkami, na końcu kropka). W opisie starodruków uwzględniamy też nazwę oficyny drukarskiej lub nazwisko drukarza;
• w przypadku cytowania artykułów: : inicjał imienia, nazwisko, tytuł (kursywa), nr tomu/rocznika, data wydania, nr zeszytu/woluminu, nr strony wydania (wszystko oddzielone przecinkami, na końcu kropka);
• w przypadku cytowania źródeł archiwalnych: nazwa instytucji przechowującej, nazwa zespołu/zbioru/kolekcji, nazwa serii (jeśli występuje podział zespołu/zbioru/kolekcji), sygnatura jednostki, nr karty/strony (wszystko oddzielone przecinkami, na końcu kropka).

Prosimy o używanie następujących polskich skrótów i odesłań: s., k., k. 12v, k. 45, t., nr, z. (dotyczy zeszytu), przyp., por., zob., i nn., i in., red., wyd., oprac., przeł. oraz łacińskich: op. cit., ibidem, idem, eadem. Wyjątkiem są skróty obcojęzyczne. W ich opisie używamy skrótów właściwych językowi publikacji (np. Bd, vol., ed.).

Dla kilku prac jednego autora pojawiających się w przypisach stosujemy skróty bibliograficzne. Skrót składa się z inicjału imienia i pełnego nazwiska autora/autorów, 2-3 pierwszych słów tytułu bez wielokropka, numeru strony lub przedziału stron. Jeżeli w przypisach cytowana jest tylko jedna praca danego autora, po pierwszym pełnym cytowaniu stosujemy skrót ,,op. cit”.

Edycje źródłowe

W przypadku publikowania edycji źródłowej stosujemy zasady przyjęte we właściwych instrukcjach wydawniczych. Edycję powinno poprzedzać krótkie streszczenie treści źródła (kursywa) i w osobnych wierszach informacja o jego proweniencji archiwalnej (nazwa instytucji przechowującej, nazwa zespołu/zbioru/kolekcji, nazwa serii - jeśli występuje podział zespołu/zbioru/kolekcji, sygnatura jednostki), zakres kart/stron. W edycji źródłowej stosujemy oddzielną numerację przypisów tekstowych (zaczynając od ,,a”) i rzeczowych (zaczynając od 1.). Tekst zawierający analizę źródła i edycję autor powinien przesłać w dwóch oddzielnych dokumentach Word.

Cytaty

Cytaty nie dłuższe niż 4 wersy powinny być ujęte w cudzysłów, pisane antykwą. Cytaty dłuższe powinny być wyodrębnione z tekstu głównego (czcionka 10 punktów, pisane antykwą od nowego akapitu, z wcięciem). Opuszczenia w cytacie oznaczamy: (…). Słowa i zwroty obce oznaczmy kursywą.

Ilustracje

Ilustracja powinna być umieszczona wraz z podpisem w miejscu, w którym tekst artykułu zawiera odniesienie do niej. Dodatkowo powinny być przesłane w osobnych, czytelnie opisanych plikach w formatach tiff lub jpg i rozdzielczości nie mniejszej niż 300 dpi. Ilustracje powinny być numerowane liczbami arabskimi. Podpis powinien zawierać opis obiektu i dane o jego lokalizacji/miejscu przechowywania (np.: Il. 1., opis, Fot. 1., opis). Materiał ilustracyjny powinien mieć uregulowaną kwestię praw autorskich i zgodę na publikację. Jeżeli ilustracje są chronione prawami autorskimi, należy dostarczyć pisemną zgodę autora lub właściciela praw (wraz z czytelnym podpisem) na ich reprodukcję i publikację.

Tabele

Tabele i wykresy powinny być zamieszczone we właściwym miejscu w tekście artykułu, ponumerowane liczbami arabskimi i stosownie opisane (np.: Tab. 1., opis).


Opis bibliograficzny publikacji

Monografie, wydawnictwa zwarte

• A. Jeziorkowski, L. Kukawski, Sztandary kawalerii polskiej XX w., Grajewo 2009, s. 11 (w przypisie);
• A. Jeziorkowski, L. Kukawski, Sztandary kawalerii polskiej, s. 12 (opis skrócony w przypisie);
• A. Jeziorkowski, L. Kukawski, Sztandary kawalerii polskiej XX w., Grajewo 2009 (w bibliografii).
• W. Mielczarek, Mennictwo starożytnej Grecji, t. 1, Mennictwo okresów archaicznego i klasycznego, Warszawa 2006, s. 138-139 (w przypisie);
• W. Mielczarek, Mennictwo starożytnej Grecji, s. 150 (opis skrócony w przypisie);
• W. Mielczarek, Mennictwo starożytnej Grecji, t. 1, Mennictwo okresów archaicznego i klasycznego, Warszawa 2006 (w bibliografii).

Rozdział/artykuł w monografii zbiorowej

• J. Le Goff, Człowiek średniowiecza, [w:] Człowiek średniowiecza, red. J. Le Goff, Warszawa 2000, s. 46 (w przypisie);
• J. Le Goff, Człowiek średniowiecza, s. 56-67 (opis skrócony w przypisie);
• J. Le Goff, Człowiek średniowiecza, [w:] Człowiek średniowiecza, red. J. Le Goff, Warszawa 2000, s. 42-77 (w bibliografii, pełny zakres stron artykułu).

 Artykuł w czasopiśmie

• G. Labuda, Polski słownik ikonograficzny. Projekt opracowania dzieła, „Studia Źródłoznawcze”, t. 47, 2009, s. 146 (w przypisie);
• G. Labuda, Polski słownik ikonograficzny., s. 148-149 (opis skrócony w przypisie);
• G. Labuda, Polski słownik ikonograficzny. Projekt opracowania dzieła, „Studia Źródłoznawcze”, t. 47, 2009, s. 134-152 (w bibliografii, pełny zakres stron artykułu);
• K. Buczek, Organizacja opolna w Polsce średniowiecznej, „Studia Historyczne”, R. 13, 1970, z. 2, s. 37 (w przypisie);
• K. Buczek, Organizacja opolna, s. 39 (opis skrócony w przypisie);
• K. Buczek, Organizacja opolna w Polsce średniowiecznej, „Studia Historyczne”, R. 13, 1970, z. 2, s. 35-66 (w bibliografii, pełny zakres stron artykułu).

Źródła archiwalne

W opisie źródeł uwzględniamy: pełną nazwę biblioteki, archiwum lub innej instytucji, nazwę zespołu lub tytuł rękopisu, a jeśli jest to uzasadnione także nazwę serii, następnie sygnaturę, numer karty lub strony. W kolejnych opisach bibliograficznych archiwaliów lub rękopisów umieszczanych w przypisach nie jest wymagane podawanie nazwy pełnej lub skrótu archiwum, biblioteki itp. Do bibliografii załącznikowej nie dodajemy opisów źródeł niepublikowanych.

• Archiwum Państwowe w Lublinie, Akta miasta Lublina, Dokumenty miasta Lublina, sygn. 12, k. 2 (w przypisie, gdy cytujemy jednorazowo);
• Archiwum Państwowe w Lublinie (dalej: APL), Akta miasta Lublina (dalej: AmL), Dokumenty miasta Lublina, sygn. 12, k. 2 (w przypisie, gdy cytujemy wielokrotnie);
• AmL, Dokumenty miasta Lublina, sygn. 12, k. 2 (opis skrócony);
• Archiwum Państwowe w Lublinie, Księgi grodzkie chełmskie, Zapisy, sygn. 24, k. 17 (w przypisie, gdy cytujemy jednorazowo);
• Archiwum Państwowe w Lublinie (dalej: APL), Księgi grodzkie chełmskie (dalej: Kgch), Zapisy, sygn. 24, k. 17 (w przypisie, gdy cytujemy wielokrotnie);
• Kgch, Zapisy, sygn. 24, k. 17 (opis skrócony).

 
W przypadku cytowania opisu tego samego źródła w kolejnym przypisie stosujemy ibidem:

• ¹ Kgch, Zapisy, sygn. 24, k. 17.
• ² Ibidem, k. 19.

W przypadku cytowania w jednym przypisie opisu jednostek tego samego źródła o różnych sygnaturach stosujemy ibidem:

• ¹ Kgch, Zapisy, sygn. 24, k. 17; ibidem, sygn. 30, k. 22.
• ² Kgch, Zapisy, sygn. 24, k. 17; ibidem, sygn. 30, k. 22; Kgch, Relacje, sygn. 44, k. 128v; ibidem, sygn. 54, k. 16.

 
W opisach źródeł posiadających paginację powstałą w procesie przygotowania jednostki do digitalizacji, podajemy współczesny numer strony jako jedyny dla oznaczenia miejsca informacji.

 
Źródła drukowane

• Zbiór dokumentów małopolskich (dalej: ZDM), cz. 4, wyd. S. Kuraś, I. Sułkowska-Kurasiowa, Wrocław 1969, nr 927, s. 72-75 (w przypisie);
• ZDM, cz. 4, nr 97, s. 72-75 (opis skrócony);
• Zbiór dokumentów małopolskich (dalej: ZDM), cz. 4, wyd. S. Kuraś, I. Sułkowska-Kurasiowa, Wrocław 1969 (w bibliografii).
• Schlesisches Urkundenbuch, bearbeited von W. Irgang. Bd 2: 1231-125, Wien 1977, nr 346, s. 208 (w przypisie);
• Schlesisches Urkundenbuch, nr 346, s. 208 (opis skrócony);
• Schlesisches Urkundenbuch, bearbeited von W. Irgang. Bd 2: 1231-125, Wien 1977 (w bibliografii).

Prace niepublikowane

W opisie bibliograficznym pracy niepublikowanej tytuł zapisujemy antykwą. Na końcu opisu dodajemy (po przecinku) stosowne określenia, np.: praca niepublikowana, powielony wydruk komputerowy, niepublikowany maszynopis w posiadaniu A. Kowalskiego, maszynopis w zbiorach itp.

Publikacje elektroniczne

• T. Przybyszewski, Wyczucie humoru, „Integracja”. Nr 4, 2007, http://www.niepelnosprawni.pl/ledge/x/11716?print_doc_id=19718, [dostęp 1.10.2010];
• W. Kopaliński, Wielki multimedialny słownik Władysława Kopalińskiego, CD-ROM, Warszawa 2010.

Bibliografia

Bibliografię załącznikową do artykułu prosimy zamieszczać na jego końcu z podziałem na źródła drukowane, literaturę oraz strony internetowe.

Inne zasady

• Zwroty łacińskie zapisujemy kursywą.
• W zapisie dat (tekst właściwy, przypisy) cyfry rzymskie stosujemy tylko w odniesieniu do miesiąca: 3 V 1798 r.; 27 II/11 III 1896 r..
• Gdy cytujemy tytuły jednostek archiwalnych, tytuły aktów prawnych itp. daty pozostawiamy w wersji oryginału.
• Stosujemy następujące sposoby zapisywania dat: w wieku XVI (nie: w w. XVI); w roku 1918 (nie: w r. 1918); w lipcu 1918 r. (nie: w VII 1918 r.); w II połowie XIX w.; w latach 60. XX w.
• Liczebniki główne i porządkowe od 1 do 10 zapisujemy słownie, pozostałe liczbą arabską, w przypadku porządkowych z kropką po liczbie.
• Liczby zawierające do pięciu cyfr zapisujemy bez kropek oddzielających tysiące: 1200 zł., powyżej pięciu cyfr z kropką oddzielającą tysiące, i wyższe wartości: 12.000 zł.

Zasady użycia AI w pisaniu pracy naukowej
Autorem tekstów naukowych może być wyłącznie człowiek. Narzędzia AI nie mogą zostać uznane za autora czy współautora.

Autorzy są zobowiązani do złożenia deklaracji dotyczącej stosowania narzędzi AI do redakcji. Zalecane jest transparentne i szczegółowe opisanie ich użycia, w tym w szczególności wskazanie wykorzystanych narzędzi, celu i zakresu ich zastosowania, etapu pracy, na którym zostały użyte, oraz sposobu weryfikacji i kontroli wygenerowanych treści.

Pozostałe informacje
Redakcja zastrzega sobie prawo do wprowadzania niewielkich poprawek do przesłanych tekstów. W przypadku konieczności dokonania większych zmian, będą one konsultowane z autorem.

Do prac redakcyjnych zostaną dopuszczone artykuły, które spełniają określone wyżej warunki przygotowania tekstów do druku. 

Redakcja może zakwalifikować do publikacji wyłącznie artykuły naukowe oraz krytyczne edycje tekstów źródłowych, które przeszły proces kwalifikacji wewnętrznej, spełniają wszystkie przedstawione powyżej wymagania redakcyjne, są zgodne z profilem czasopisma oraz uzyskały dwie pozytywne recenzje.