Artykuł przedstawia złożoną problematykę interwencyjnego odbioru zwierząt w polskim porządku prawnym, koncentrując się na inherentnym konflikcie między prawem własności a rosnącym znaczeniem dobrostanu zwierząt. Badanie ukazuje ewolucję prawnych podstaw ochrony zwierząt, podkreślając fundamentalną zmianę statusu prawnego zwierzęcia z „rzeczy” na „istotę żyjącą”, co stanowi aksjologiczną podstawę dla instytucji odbioru interwencyjnego. W pracy szczegółowo omówiono procedury administracyjnoprawne związane z czasowym i trwałym odebraniem zwierzęcia, rozróżniając tryb zwykły (decyzja administracyjna) od trybu interwencyjnego (natychmiastowe działanie służb lub organizacji prozwierzęcych, po którym następuje decyzja następcza). Analiza obejmuje również kwestię stosowania instytucji stanu wyższej konieczności w kontekście ratowania zagrożonych zwierząt, co uwidacznia priorytet dobra zwierzęcia nad prawem własności w sytuacjach kryzysowych. Artykuł poświęca uwagę roli i uprawnieniom organizacji prozwierzęcych w procesie interwencji, jednocześnie wskazując na kontrowersje i wyzwania praktyczne, w tym zjawisko określane mianem petbiznesu, w ramach którego cierpienie zwierząt bywa wykorzystywane do pozyskiwania funduszy. Poruszono również problematykę bezzasadnych interwencji oraz konieczność zapewnienia równowagi między efektywną ochroną a poszanowaniem praw właścicieli i zapobieganiem nadużyciom. Wnioski wskazują na potrzebę klarownej interpretacji przepisów, edukacji społecznej oraz wzmocnienia mechanizmów kontroli nad podmiotami prowadzącymi interwencje, aby zapewnić spójność systemu prawnego i etycznego w ochronie zwierząt.
