Elżbieta Tyszkowska-Kasprzak
Kultura Słowian, Tom XIX, 2023, s. 55-68
https://doi.org/10.4467/25439561KSR.23.004.18981Utopia jako gatunek literacki popularność zyskuje w momentach przechodnich, okresach przemian, najczęściej społecznych, gospodarczych, ale i mentalnych. Literackie wizje przyszłości można traktować jako prognozy rozwoju społeczeństw czy też projekcję marzeń o lepszym jutrze, jednak w przypadku antyutopii te przewidywania nie są optymistyczne i mają swe źródło we współczesnej autorowi rzeczywistości. Obfitość antyutopii na początku XXI wieku świadczy o obawach pisarzy o rozwój kraju i społeczeństwa. Głównym tematem najnowszych antyutopii jest niewątpliwie problem ograniczenia czy wręcz pozbawienia wolności jednostki. Szczególną troskę ujawniali pisarze także w stosunku do przyszłości Rosji jako państwa, jego terytorialnej integralności oraz kultury i oryginalnej duchowości. Zarówno przyszła autonomia kraju, jak i jego niepodzielność dość często podawane były w wątpliwość, a obawy, czy wręcz fobie, wiązano z wizją zagrożenia chińską kolonizacją.
Elżbieta Tyszkowska-Kasprzak
Kultura Słowian, Tom XXI, 2025, s. 49-67
https://doi.org/10.4467/25439561KSR.25.004.22290https://orcid.org/0000-0001-8297-0630
Elżbieta Tyszkowska-Kasprzak – doktor habilitowany, profesor Uniwersytetu Wrocławskiego, Instytut Filologii Słowiańskiej. Ważniejsze publikacje: W poszukiwaniu sensu. O prozie Siergieja Dowłatowa (2014), „Nostalgia to tęsknota za rajem”. Problem nostalgii w powieści Jewgienija Czyżowa „Zbieracz raju” (2021), Архетипические константы и трансформации русского романа (2021) współautor: Irina Belyaeva, Миф Иосифа Бродского в мифе Сергея Довлатова (2022), Тема катынского расстрела в романе Елены Катишонок „Джек, который построил дом” (2024).
Polska