Bielik-Robson A. 2004. Słowo i trauma: czas, narracja, tożsamość, „Teksty Drugie” 5, s. 23–34.
Bojarska K. 2010. Człowiek imieniem Lanzmann, „Tygodnik Powszechny” 44, dodatek: Conrad 04, https://www.tygodnikpowszechny.pl/czlowiek-imieniem-lanzmann-144007 (dostęp: 30.01.2020).
Caruth C. (ed). 1995. Trauma: Explorations in Memory, London–Baltimore: Johns Hopkins University Press.
Federici F. (ed). 2011. Translating Dialects and Languages of Minorities: Challenges and Solutions, Berlin: Peter Lang.
Felman S. 1992. The Return of the Voice: Claude Lanzmann’s „Shoah”, w: S. Felman, D. Laub (red.), Testimony. Crises of Witnessing in Literature, Psychoanalysis and History, New York–London: Routledge.
Głowacka D. 2016. Współ-pamięć, pamięć „negatywna” i dylematy przekładu w „wycinkach” z Shoah Claude’a Lanzmanna, „Teksty Drugie” 6, s. 297–311.
Hartman G.H. 1995. On Traumatic Knowledge and Literary Studies, „New Literary History” 3, s. 537–563.
Heydel M. 2018. Wszystkich przesłuchano, tylko nas nie. Tłumacz ustny jako świadek, „Teksty Drugie” 3, s. 267–280.
Katechizm Kościoła Katolickiego, katechizm.opoka.org.pl (dostęp: 30.01.2020).
Kuhiwczak P. 2007. The Grammar of Survival. How Do We Read Holocaust Testimonies?, w: M. Salama-Carr (red.), Translating and Interpreting Conflict, Amsterdam–New York: John Benjamins, s. 61–73.
Majewski T. 2007. Świadectwo – pomiędzy wnętrzem a zewnętrzem języka, „Teksty Drugie” 5, s. 74–84.
Montague P. 2014. Chełmno. Pierwszy nazistowski obóz zagłady, przeł. T.S. Gałązka, Wołowiec: Czarne.
Pawlicka-Nowak Ł. (red). 2004. Ośrodek zagłady Żydów w Chełmnie and Nerem w świetle najnowszych badań, Konin: Oficyna Bibliofilów.
Szczur S. 2002. Historia Polski. Średniowiecze, Kraków: Wydawnictwo Literackie.
Tipton R. 2008. Interpreters and the Social Construction of Identity, „The Translator” 14(1), s. 1–19.