@article{39448de7-c194-47b5-a815-f1dc3c326ee0,
author = {Patrycja  Antosz, Zuzanna  Drożdzak, Weronika  Felcis},
title = {Kultura ewaluacyjna w Polsce},
journal = {Zarządzanie Publiczne},
volume = {2012},
number = {Numer 2 (18)},
year = {2012},
issn = {1896-0200},
pages = {9-19},keywords = {ewaluacja; kultura ewaluacyjna; ewaluacja oparta na użyteczności},
abstract = {Ewaluacja dostarcza informacji dotyczących oczekiwanych lub faktycznych efektów interwencji publicznej. Najważniejszym jej zadaniem jest wspieranie procesu decyzyjnego w administracji publicznej, czego docelowym efektem ma być poprawa jakości, skuteczności i spójności pomocy publicznej. Cel ten jest realizowany przez trzy główne funkcje ewaluacji: funkcję rozliczenia (egzekwowania odpowiedzialności), funkcję poznawczą oraz funkcję stymulowania usprawnień organizacyjnych. Wśród korzyści z przeprowadzania obiektywnej i ukierunkowanej oceny interwencji publicznej wymienia się: poprawę planowania, wdrażania i kontroli jakości, wspieranie procesu uczenia się instytucji, partnerstwa oraz poczucia współwłasności. Właśnie w trosce o zapewnienie tego typu korzyści płynących z poprawnie wykonanej ewaluacji wiele instytucji międzynarodowych dba o rozwój kultury ewaluacyjnej. Na podstawie badań przeprowadzonych przez Centrum Ewaluacji i Analiz Polityk Publicznych UJ można wskazać problematyczne z punktu widzenia rozwoju kultury ewaluacyjnej elementy typowe dla ewaluacji w polskich jednostkach administracji publicznej. Wśród tego typu barier najważniejsze to: 1) podejście do badań występujące u zleceniodawców tych badań, 2) sposób traktowania przez nich kryteriów ewaluacyjnych, 3) obowiązująca procedura zamówień publicznych oraz 4) brak reguł dotyczących odbioru raportów ewaluacyjnych.},
doi = {10.4467/20843968ZP.12.007.0531},
url = {https://ejournals.eu/czasopismo/zarzadzanie-publiczne/artykul/kultura-ewaluacyjna-w-polsce}
}